~ လင်းမောင် ~
မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ပြည်ပသို့သွားရောက်မည့် အိပ်မက်သည် သန်းပေါင်းများစွာသော တရုတ်နိုင်ငံသားများအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော လုပ်အားခများရရှိရန် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ကြာ ပြည်ပတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခြင်းဟူသော တစ်ချိန်က အခွင့်အလမ်းတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းသည် ယခုအခါ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသူ အများအပြားမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာကြာ ပြည်ပတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ပြည်ပဘဝနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီး၊ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသူများမှာမူ အသက်ရှူကျပ်ဖွယ်ရာ ကန့်သတ်ချက်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။ အရင်းအနှီးများနှင့် လူသားများအပေါ် ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို ထိတ်လန့်နေသော တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ (CCP) သည် နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို မကြုံစဖူးသော အတိုင်းအတာအထိ တင်းကျပ်ခဲ့သဖြင့် သာမန်နိုင်ငံသားများသည် ကျဉ်းမြောင်းလာနေသော လှောင်အိမ်တစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ငွေကြေးအရင်းအနှီးများ ပြည်ပသို့ ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် လူတော်လူကောင်းများ ဆုံးရှုံးရခြင်းတို့အပေါ် အစိုးရ၏ သံသယလွန်ကဲမှုများသည် မိမိပြည်သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များကို လည်ပင်းညှစ်သတ်သည့် မူဝါဒများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သဖြင့် ဤအသက်ရှူကျပ်မှုသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
CCP ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် အမြောက်အမြား ထွက်ပြေးနေသော အရင်းအနှီးများတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။ ဘလွန်းဘာ့ဂ် (Bloomberg) ၏ ဖော်ပြချက်အရ ၂၀၂၅ ခုနှစ် တစ်နှစ်တည်းမှာပင် တရုတ်နိုင်ငံသည် စံချိန်တင် အရင်းအနှီးထွက်ခွာမှု ဒေါ်လာ ၁ ထရီလီယံအထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ၎င်းမှာ ၂၀၀၆ ခုနှစ်တွင် မှတ်တမ်းများ စတင်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း အကြီးမားဆုံး ပမာဏဖြစ်သည်။ ဤငွေကြေးအများစုသည် အမေရိကန်နှင့် ဟောင်ကောင် ဈေးကွက်များအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဤရေစီးကြောင်းကို တားဆီးရန်အတွက် ဘေဂျင်းအစိုးရသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နိုင်ငံကူးလက်မှတ် ထိန်းချုပ်မှုများကို ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။ အရာရှိများ၊ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းများမှ အမှုဆောင်များနှင့် တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုများအပေါ် ကန့်သတ်ချက်များအဖြစ် စတင်ခဲ့ရာမှ ယခုအခါ ဆရာ၊ ဆရာမများ၊ သူနာပြုများနှင့် သက်ကြီးပင်စင်စားများထံသို့ပင် ကူးစက်ပြန့်နှံ့လာခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ချဲ့ထွင်လာခြင်းသည် မိမိ၏ အာဏာကို ကာကွယ်ရန် CCP ၏ အစွဲအလမ်းကြီးမှုကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ အဆင့်တိုင်းရှိ အရာရှိများသည် ကြီးကြပ်မှု ပေါ့ဆသည်ဟု အပြစ်တင်ခံရမည့် အန္တရာယ်ထက် အလွန်အကျွံ စီမံခန့်ခွဲထိန်းချုပ်ခြင်းကိုသာ ပိုမိုရွေးချယ်ကြသည်။ ၎င်း၏ ရလဒ်မှာ တရားဝင် ရည်မှန်းချက်များရှိသည့် လူပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် ရှုမြင်မည့်အစား သာမန်နိုင်ငံသားများကို ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသော ခြိမ်းခြောက်မှုများအဖြစ် ဆက်ဆံသည့် အသက်ရှူကျပ်ဖွယ်ရာ ဗျူရိုကရေစီယန္တရားကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သာမန်နိုင်ငံသားများ ခံစားရသည့် အသက်ရှူကျပ်မှုမှာ အလွန်သိသာထင်ရှားသည်။ ဆရာ၊ ဆရာမများသည် နိုင်ငံကူးလက်မှတ်များကို အပ်နှံရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံရပြီး၊ လူမှုမီဒီယာပေါ်တွင် အားလပ်ရက် ဓာတ်ပုံများ တင်ခြင်းကို ပိတ်ပင်ခံရကာ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ်ထက် ဝါဒဖြန့်ချိရေး ကိရိယာများအဖြစ် ဆက်ဆံခံနေရသည်။ သူနာပြုများသည် ပြည်ပခရီးသွားခွင့် လျှောက်ထားရန်အတွက် အဆင့်လေးဆင့်ရှိသော ခွင့်ပြုချက်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ပင်စင်စားများသည် ၎င်းတို့၏ စာရွက်စာတမ်းများကို ပြန်လည်ထုတ်ယူရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းရသည်။ မူကြိုကျောင်းဝန်ထမ်းများနှင့် အစိုးရ၏ ပြင်ပငှားရမ်းထားသော လုပ်သားများပင်လျှင် ကန့်သတ်ချက်များအောက်သို့ ကျရောက်နေသည်။ လူအများအပြားအတွက် နိုင်ငံကူးလက်မှတ် လျှောက်ထားနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ခြင်း သို့မဟုတ် ခရီးသွားအေဂျင်စီများထံမှ ထောက်ခံချက်များ ရယူခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ လူအများစုကို စိတ်ပျက်လက်လျှော့စေသည့် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယင်းကန့်သတ်ချက်များသည် နိုင်ငံသားများထံမှ အခြေခံလွတ်လပ်ခွင့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မိမိနိုင်ငံအတွင်းမှာပင် ပိတ်မိကာ အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
CCP သည် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှလောက် ကြောက်ရွံ့နေရသနည်း။ အဖြေမှာ ၎င်း၏ ပြိုလဲနေသော စီးပွားရေးပုံစံတွင် တည်ရှိနေသည်။ အိမ်ခြံမြေပူဖောင်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး စီးပွားရေးတွင် ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကျဆင်းခြင်း (Deflation) က လွှမ်းမိုးထားကာ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ကွာဟချက်ကို ကျဉ်းမြောင်းစေရန် ရှီကျင့်ဖျင်၏ လက်ဝဲယိမ်း မူဝါဒများသည် ချမ်းသာသူများနှင့် လူလတ်တန်းစားများအကြား ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မိသားစုများသည် ငွေကြေးတန်ဖိုး ကျဆင်းလာမည်နှင့် စုဆောင်းငွေများ လျော့ပါးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ရန်ပုံငွေများသည် အမေရိကန်၏ အဆင့်မြင့်နည်းပညာ လုပ်ငန်းများနှင့် စတော့ဈေးကွက်များအတွင်းသို့ စီးဝင်လျက်ရှိသည်။ ပြည်ပသို့ ငွေလွှဲပို့မှုအပေါ် တစ်နှစ်လျှင် ဒေါ်လာ ၅၀,၀၀၀ သာ တင်းကျပ်စွာ ကန့်သတ်ထားသော်လည်း မြေအောက်ကွန်ရက်များမှာ ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်သည် ။ ပြည်ပအကျိုးဆောင်များ၊ ခရစ်ပတိုငွေကြေးကို အသုံးပြုသည့် မြေအောက်ဘဏ်များ၊ စိတ်ကူးယဉ် ကုန်သွယ်မှု စာချုပ်များ၊ စားသုံးသူငွေပြန်အမ်းမှု အစီအစဉ်များနှင့် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် ငွေသားမှောင်ခိုကူးမှုများအထိ ပါဝင်သည်။ ဤလမ်းကြောင်းများသည် နှစ်စဉ် ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ ရွှေ့ပြောင်းပေးနေပြီး ပေကျင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ထိခိုက်စေသည်။ ဘဏ္ဍာရေး အရင်းအမြစ်များ ဆုံးရှုံးရမည်ကို CCP ၏ သံသယလွန်ကဲမှုများသည် လူသားများ ပြည်ပသို့ ထွက်ခွာခြင်းကို တားဆီးလိုက်ပါက ငွေကြေးများ ပြည်ပသို့ စီးထွက်ခြင်းကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရပ်တန့်သွားစေနိုင်သကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာလှုပ်ရှားမှုအပေါ် အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် ကန့်သတ်ချက်များအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သာမန်နိုင်ငံသားများအတွက်မူ ပြဿနာမှာ အရင်းအနှီးစွန့်ခွာမှု မဟုတ်ဘဲ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးသာ ဖြစ်သည်။ တရုတ်နိုင်ငံရှိ လုပ်ခလစာများသည် အိမ်ငှားခ၊ စားသောက်စရိတ်နှင့် လူမှုရေးတာဝန်များကို မနည်းကာမိရုံမျှ မပြောပလောက်အောင် နည်းပါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိမ် သို့မဟုတ် ကားတစ်စီး ဝယ်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြည်ပသို့ ထွက်ခွာခြင်းသည် တစ်ချိန်က မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးစွမ်းခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပိုမိုတင်းကျပ်သော နိုင်ငံကူးလက်မှတ် စည်းမျဉ်းများက ဤလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ CCP ၏ ဝါဒဖြန့်ယန္တရားသည် ပြည်ပတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခြင်းကို အန္တရာယ်များပြီး ဒုက္ခဆင်းရဲကြီးမားသည့်အရာအဖြစ် ပုံဖော်ကာ ဒဏ်ရာပေါ် ဆားပက်သလို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ နိုင်ငံပိုင်မီဒီယာများက ဘေးကင်းရေးအကာအကွယ်များ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ကံဆိုးမှုများအောက်တွင် လူလတ်တန်းစား မိသားစုများ ပြိုလဲသွားရသည့် အမေရိကန်၏ အလဲထိုးစကားများအကြောင်း သတိပေးထားသည်။ ပေးပို့လိုသော သတင်းစကားမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ CCP က အကာအကွယ်ပေးထားသည်ဟု ကြွေးကြော်နေသည့် တရုတ်နိုင်ငံအတွင်းမှာသာ နေထိုင်ကြရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့ဘဝမှာမူ အသက်ရှူကျပ်မှုသာ ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံသားများသည် လွတ်လပ်ခွင့်၊ အခွင့်အလမ်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာများကို ရုပ်သိမ်းခံထားရသည်။ အစိုးရ၏ ပြောဆိုချက်များသည် ပြင်ပကမ္ဘာကို ကြောက်ရွံ့လာစေရန် ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ လူအများအပြားအတွက် ပိုမိုကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာမူ ထွက်ပေါက်မရှိဘဲ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း၌သာ ပိတ်မိနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
နိုင်ငံတကာ အခွင့်အလမ်းများမှာလည်း ကျုံ့သွားလျက်ရှိသည်။ နယူးဇီလန်၊ ဂျပန်၊ စင်ကာပူနှင့် တောင်ကိုရီးယား ကဲ့သို့သော နိုင်ငံများသည် ဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် သီးသန့်ကျွမ်းကျင်မှုများကို တောင်းဆိုကာ ဗီဇာမူဝါဒများကို တင်းကျပ်ခဲ့ကြသည်။ ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ ပြင်းထန်လှပြီး ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသော သက်ကြီးလုပ်သားများမှာ အခွင့်အလမ်း နည်းပါးလှသည်။ လုပ်သားအင်အား အလွန်အကျွံ များပြားနေမှုသည် ပြည်ပတွင် အလုပ်အကိုင် နည်းပါးသွားစေပြီး ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုကို ပိုမိုခက်ခဲစေသည်။ “ဒါဟာ ပြည်ပကို သွားချင်သလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းမဟုတ်တော့ဘဲ၊ တကယ်ပဲ သွားနိုင်ပါ့မလားဆိုတဲ့ မေးခွန်း ဖြစ်သွားပါပြီ”ဟု လေ့လာစောင့်ကြည့်သူတစ်ဦးက မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။ ယင်းကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တင်းကျပ်မှုများသည် CCP ၏ ကန့်သတ်ချက်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံသားများသည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ညှပ်ပိတ်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ ပြည်တွင်း၌ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး ပြည်ပ၌လည်း ကြိုဆိုခြင်းမခံရပေ။
CCP ၏ နိုင်ငံကူးလက်မှတ် ဖိနှိပ်မှုသည် အရင်းအနှီးများ လက်လွတ်ခြင်းကို တားဆီးရန်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ ထိန်းချုပ်မှုအတွက် ဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်စွာ သွားလာလှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ခြင်းအားဖြင့် အစိုးရသည် နိုင်ငံသားများအနေဖြင့် ရုန်းကန်နေရသော စီးပွားရေးနှင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး နိုင်ငံတော်အပေါ် မှီခိုနေစေရန် အာမခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသူများအတွက် မြေအောက်လမ်းကြောင်းများက ထွက်ပေါက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ ဆင်းရဲသူများအတွက်မူ အသက်ရှူကျပ်ခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်သည်။ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း ရှင်သန်နိုင်ရန် လိုအပ်သည့် အချိုးမညီသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများသည် ပြည်ပရှိ ကျုံ့သွားသော အခွင့်အလမ်းများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူများကို စိတ်ပျက်အားလျော့မှုအတွင်း ပိတ်မိစေသည်။ ငွေကြေးနှင့် လူသားများ ဆုံးရှုံးရမည်ကို CCP ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ၎င်း၏ နိုင်ငံသားများကို လည်ပင်းညှစ်သတ်သည့် မူဝါဒများဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။ လွတ်လပ်မှုနှင့် အခွင့်အလမ်းများဆီသို့ တစ်ချိန်က လမ်းစဖြစ်ခဲ့သည့်အရာသည် ယခုအခါ ဗျူရိုကရေစီ အလွှာများ၊ ဝါဒဖြန့်မှုများနှင့် သံသယလွန်ကဲမှုများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။ အသက်ရှူကျပ်မှုမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး လှောင်အိမ်ကြီးမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပိတ်နေပေတော့သည်။
နောက်ဆုံးရ အချက်အလက်များက အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို မီးမောင်းထိုးပြနေသည်။ ၂၀၂၅ ခုနှစ်တွင် အရင်းအနှီး ထွက်ခွာမှုသည် ဒေါ်လာ ၁ ထရီလီယံအထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ၂၀၀၆ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း စံချိန်တင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်စုများနှင့် ကော်ပိုရေးရှင်းများက ပြည်ပသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည့် တရားမဝင် လွှဲပြောင်းမှုပမာဏမှာ ဒေါ်လာ ၈၇ ဘီလီယံအထိ ရှိခဲ့သည်။ အရည်အချင်းပြည့်မီသော ပြည်တွင်း အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ (QDII) ခွဲတမ်းများသည် ၂၀၂၅ ခုနှစ်တွင် စုစုပေါင်း ဒေါ်လာ ၁၇၀ ဒသမ ၈ ဘီလီယံရှိခဲ့ပြီး ၂၀၂၆ ခုနှစ်တွင် ၁၇၆ ဒသမ ၁၆၉ ဘီလီယံ ဒေါ်လာအထိ တိုးမြှင့်ခဲ့သော်လည်း မြင့်တက်လာသော ဝယ်လိုအားကြောင့် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပြည်ပငွေလွှဲပြောင်းမှုများကို လွယ်ကူအောင် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည့်အတွက် Tiger Brokers နှင့် Futu ကဲ့သို့သော ကုမ္ပဏီများအပေါ် ဒေါ်လာ ၃၃၀ သန်း ဒဏ်ရိုက်ခဲ့သည်။ ယင်းကိန်းဂဏန်းများသည် အရင်းအနှီးထွက်ပြေးမှု၏ အတိုင်းအတာနှင့် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ရန် CCP ၏ အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းမှုများကို ထင်ရှားစေသည်။ သို့သော်လည်း စီးပွားရေးတုံ့ဆိုင်းမှု၊ အခွင့်အလမ်းရှားပါးမှုနှင့် ယုံကြည်မှုကျဆင်းခြင်း စသည့် မူလအကြောင်းရင်းများကို ဖြေရှင်းမည့်အစား အစိုးရသည် ကန့်သတ်ချက်များဖြင့် မိမိပြည်သူများကို အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
တရုတ်နိုင်ငံသားများ ခံစားရသည့် အသက်ရှူကျပ်မှုသည် စီးပွားရေးအရသာမက တည်ရှိမှုဆိုင်ရာပါ ဖြစ်သည်။ ဆရာ၊ ဆရာမများ၊ သူနာပြုများ၊ ပင်စင်စားများနှင့် သာမန်လုပ်သားများသည် ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသော စွန့်စားရမှုများအဖြစ် ဆက်ဆံခံနေရပြီး၊ ခရီးသွားလာခွင့် အခွင့်အရေးကို ရုပ်သိမ်းခံထားရကာ စဉ်ဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်မှုများအောက်တွင် နေထိုင်ရန် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခံနေရသည်။ ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးမည်ကို CCP ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် လွတ်လပ်ခွင့်ကို သံသယလွန်ကဲမှုအတွက် စတေးခံလိုက်ရပြီး အခွင့်အလမ်းများကို ဗျူရိုကရေစီက ချေမှုန်းပစ်သည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ သန်းပေါင်းများစွာသော လူများအတွက် ပြည်ပသို့သွားရောက်မည့် အိပ်မက်သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာရှာဖွေရေး မဟုတ်တော့ဘဲ အသက်ရှူကျပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရေးအတွက်သာ ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအိပ်မက်သည် မိမိပြည်သူတို့၏ သာယာဝပြောရေးထက် ထိန်းချုပ်မှုကိုသာ ပိုမိုအလေးထားသည့် အစိုးရတစ်ရပ်ကြောင့် ပိတ်ဆို့ခံရကာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။
နိဂုံးချုပ်မှာ ပြတ်သားလှသည်၊ ငွေကြေးနှင့် လူသားများ ဆုံးရှုံးရမည်ကို CCP ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ၎င်း၏ နိုင်ငံသားများကို လည်ပင်းညှစ်သတ်သည့် မူဝါဒများဆီသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့သည်။ လွတ်လပ်မှုနှင့် အခွင့်အလမ်းများဆီသို့ တစ်ချိန်က လမ်းစဖြစ်ခဲ့သည့်အရာသည် ယခုအခါ ဗျူရိုကရေစီ အလွှာများ၊ ဝါဒဖြန့်မှုများနှင့် သံသယလွန်ကဲမှုများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။ အသက်ရှူကျပ်မှုမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပြီး လှောင်အိမ်ကြီးမှာလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပိတ်နေပေတော့သည်။ အစိုးရအနေဖြင့် လမ်းကြောင်းမပြောင်းလဲသရွေ့ သန်းပေါင်းများစွာသော တရုတ်နိုင်ငံသားများသည် ပြည်သူများကို အကာအကွယ်ပေးရန်မဟုတ်ဘဲ အာဏာအပေါ် အာဏာရှင်စနစ်၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို ကာကွယ်ရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် မူဝါဒများကြောင့် ဆက်လက်ပိတ်မိကာ အသက်ရှူကျပ်နေကြရပေဦးမည် ဖြစ်သည်။
#MeKongNews
