~ လင်းမောင် ~
၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁ ရက်နေ့တွင် တရုတ်နိုင်ငံသည် “လူမျိုးစုညီညွတ်ရေးနှင့် တိုးတက်မှုမြှင့်တင်ရေးဥပဒေ” ကို တရားဝင် အာဏာတည်စေခဲ့ပြီး၊ ယင်းမှတ်တိုင်တစ်ခုဖြစ်သည့် ဥပဒေပြုချက်ကို အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အားကောင်းစေရန်နှင့် နိုင်ငံ၏ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အရေးပါသော ခြေလှမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပေကျင်းအစိုးရက ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုဥပဒေသည် ပေါင်းစည်းရေးဝါဒကို အခြေခံထားသည့် အရိပ်အမြွက်များ ပါဝင်နေသည်ဟု ယူဆချက်များကြောင့် ပြည်ပတွင် ဝေဖန်မှုများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယင်း၏ အရေးပါမှုမှာ လူနည်းစုအခွင့်အရေးဆိုင်ရာ ငြင်းခုံမှုများထက် ကျော်လွန်နေသည်။ ပို၍ အခြေခံကျသည်မှာ၊ ၎င်းသည် ရှီကျင့်ဖျင်ခေတ်တွင် တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ (CCP) က လူမျိုးစု၊ အမျိုးသားဖြစ်တည်မှုနှင့် နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးတို့ကို မည်သို့နားလည်သလဲဆိုသည့် နက်ရှိုင်းသော အသွင်ကူးပြောင်းမှု၏ ဥပဒေကြောင်းအရ စနစ်တကျ ပြဋ္ဌာန်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တရုတ်နိုင်ငံသည် လူမျိုးစု ၅၆ ခုကို တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားပြီး၊ နိုင်ငံ၏ လူဦးရေ ၁.၄ ဘီလီယံ၏ ၉၁ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပါဝင်သော ဟန်တရုတ် (Han) လူများစုနှင့် နိုင်ငံသား ၁၂၅ သန်းခန့် ပါဝင်သော တိုင်းရင်းသားလူနည်းစု ၅၅ စုတို့ ဖြစ်ကြသည်။ လူနည်းစုများသည် တရုတ်နိုင်ငံ လူဦးရေ၏ ၁၀ ပုံ ၁ ပုံအောက်သာ ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ရှင်ကျန်း၊ တိဘက်၊ အတွင်းမွန်ဂိုလီးယား၊ ကွမ်ရှီးနှင့် နင်ရှား ကဲ့သို့သော မဟာဗျူဟာမြောက် အရေးပါသည့် နယ်စပ်ဒေသများ အပါအဝင် နိုင်ငံမြေဧရိယာ၏ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လူမျိုးစု မတူကွဲပြားမှုကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းသည် လူမှုရေးမူဝါဒဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုသက်သက် ဘယ်သောအခါမျှ မဟုတ်ခဲ့ဘဲ နယ်မြေစိုးမိုးရေး၊ အမျိုးသားလုံခြုံရေးနှင့် နိုင်ငံရေးတည်ငြိမ်မှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းများနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဒွန်တွဲလျက် ရှိနေခဲ့သည်။
ပထမဆုံး ကြည့်ရှုရုံမျှဖြင့် ထိုဥပဒေပြုချက်သစ်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာမရှိဟု ထင်မှတ်ရပေမည်။ ၎င်းသည် လူမျိုးစုများအကြား ညီမျှမှုကို မြှင့်တင်ရေး၊ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို ကန့်ကွက်ရေး၊ တရားဝင်အခွင့်အရေးများကို ကာကွယ်ရေးနှင့် လူနည်းစုဒေသများတွင် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အားပေးရေးတို့အကြောင်း ပြောဆိုထားသည်။ ၎င်းသည် ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်များနှင့် ရိုးရာဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ထိန်းသိမ်းရန် ကတိကဝတ်များကိုလည်း ပြန်လည်အတည်ပြုထားသည်။ ဤအခြေခံမူများသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ ပြဋ္ဌာန်းချက်များ၊ လူမျိုးစုအားလုံး ပေါင်းစည်းကာ စည်းလုံးသော လူမျိုးစုပေါင်းစုံ နိုင်ငံတော်တစ်ရပ်အဖြစ် တည်ရှိနေသည်ဟူသော နှစ်ရှည်လများ ကိုင်စွဲခဲ့သည့် ပြောဆိုချက်များနှင့် ကျယ်ပြန့်စွာ ကိုက်ညီနေသည်။
လူမျိုးစု ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်နှင့် ခွဲခြားအုပ်ချုပ်ရေးကို ဗဟိုပြုခဲ့သည့် ယခင်ဥပဒေပြုချက်များနှင့် မတူဘဲ၊ ဤဥပဒေသစ်သည် “တရုတ်အမျိုးသားများအတွက် ခိုင်မာသော အသိုက်အဝန်းစိတ်ဓာတ်” ကို ပုံဖော်ရန် လိုအပ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် အလေးပေးထားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ရှီကျင့်ဖျင်က မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့သော ဤစကားစုသည် ခေတ်ပြိုင်တရုတ်နိုင်ငံ၏ လူမျိုးစုမူဝါဒကို စိစစ်စီမံသည့် အဓိကမူကြမ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယင်းဥပဒေသည် နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းများ၊ ကျောင်းများ၊ ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းများ၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် လူမှုရေးအဖွဲ့အစည်းများကိုပါ တရုတ်အမျိုးသားဖြစ်တည်မှု၊ တရုတ်ယဉ်ကျေးမှု၊ ကွန်မြူနစ်ပါတီနှင့် တရုတ်လက္ခဏာဆန်သော ဆိုရှယ်လစ်စနစ်တို့အပေါ် အသိအမှတ်ပြု ခံယူလာစေရန် တက်ကြွစွာ ပျိုးထောင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားသည်။
ယင်းမှာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ် အများစုကို လက္ခဏာရပ်ပြုခဲ့သည့် မူဘောင်မှ အရေးပါသော ခွဲထွက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ လူမျိုးစုအုပ်ချုပ်ရေးသည် ၁၉၈၄ ခုနှစ် အမျိုးသားဒေသန္တရ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးဥပဒေအပေါ် အခြေခံခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် သတ်မှတ်ထားသော ဒေသများတွင် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် ဒီဂရီအမျိုးမျိုးကို ပေးအပ်ထားစဉ်မှာပင် လူနည်းစုတိုင်းရင်းသားများ၏ ကွဲပြားခြားနားမှုကို တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ အကောင်အထည်ဖော်မှုအပိုင်းတွင် ထိုဥပဒေကြောင်းအရ မျှော်မှန်းချက်များအောက် လျော့နည်းခဲ့ရလေ့ရှိသော်လည်း၊ အခြေခံကျသော အတွေးအခေါ်ကမူ အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့်အတူ လူမျိုးစုမတူကွဲပြားမှုများ ယှဉ်တွဲတည်ရှိနိုင်သည်ဟု လက်ခံခဲ့သည်။
ဤဥပဒေပြုချက်သစ်သည် ထိုဦးစားပေးချက်များကို ပြန်လည်အစီအစဉ်တကျ စီစဉ်လိုက်ပုံရသည်။ မတူကွဲပြားမှုမှစတင်ကာ စည်းလုံးမှုကို ရှာဖွေမည့်အစား၊ ၎င်းသည် စည်းလုံးမှုမှစတင်ပြီး မတူကွဲပြားမှုများကို ထိုလွှမ်းမိုးထားသော အမျိုးသားဖြစ်တည်မှုအတွင်း၌သာ လည်ပတ်ဆောင်ရွက်ရန် မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တရုတ်မူဝါဒချမှတ်သူများသည် အခြားနေရာများရှိ လူမျိုးစုအငြင်းပွားမှုများ၊ ဆိုဗီယက်ယူနီယံ ပြိုကွဲမှုနှင့် ရှင်ကျန်းရှိ ခွဲထွက်ရေးဝါဒီများ၏ အကြမ်းဖက်မှုဖြစ်စဉ်များကို စိစစ်ပြသကာ၊ စိစစ်ထားခြင်းမရှိသော အမျိုးသားဖြစ်တည်မှုများသည် ရေရှည်လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ စွန့်စားမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု ထောက်ပြလေ့ရှိကြသည်။ ဤရှုထောင့်မှကြည့်ပါက ပညာရေးတွင် မန်ဒရင်းဘာသာစကားကို မြှင့်တင်ခြင်း၊ လူမျိုးစုများအကြား ဖလှယ်မှုများကို အားပေးခြင်းနှင့် မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် ပညာပေးမှုကို အားကောင်းစေခြင်းတို့ကို လူမျိုးစုပေါင်းစုံပါဝင်သော နိုင်ငံများစွာက ကျင့်သုံးသည့် နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေး အစီအစဉ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မူဝါဒများအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက် အဆိုပြုချက်မှာ အမျိုးသားပေါင်းစည်းရေးသည် မွေးရာပါ ပြဿနာရှိနေသည်ဟု ဆိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ မူဘောင်သစ်အောက်ရှိ ပေါင်းစည်းရေးသည် လူနည်းစုဖြစ်တည်မှုများ မိမိတို့၏ သတ်မှတ်ချက်အတိုင်း တိုးတက်ဖြစ်ထွန်းလာရန်အတွက် လုံလောက်သော နေရာလွတ် ချန်လှပ်ပေးထားသလားဆိုသည်ကို ဝေဖန်သူများက မေးခွန်းထုတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုဥပဒေသည် အစိုးရဌာနများနှင့် ရပ်ကွက်ကော်မတီများမှသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် တပ်မတော်အထိ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အဆင့်တိုင်းနီးပါးကို လူမျိုးစုညီညွတ်ရေး မြှင့်တင်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားသည်။ နည်းလမ်းများစွာဖြင့် ၎င်းသည် လူမျိုးစုမူဝါဒကို သီးသန့်အုပ်ချုပ်ရေး နယ်ပယ်တစ်ခုအဖြစ်မှ တစ်နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ နိုင်ငံရေးတာဝန်တစ်ရပ်အဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ အဆန်းပြားဆုံးမှာမူ၊ ဤဥပဒေပြုချက်တွင် လူမျိုးစုညီညွတ်ရေးကို ပျက်ပြားစေသည်ဟု ယူဆရသော ပြည်ပအဖွဲ့အစည်းများ သို့မဟုတ် ပုဂ္ဂိုလ်များကို တရုတ်နိုင်ငံက ဥပဒေကြောင်းအရ အရေးယူနိုင်ခွင့်ပြုသည့် ပြဋ္ဌာန်းချက်များ ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တရုတ်နိုင်ငံ၏ နယ်နိမိတ်ကျော်လွန်၍ အချုပ်အခြာအာဏာကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ အနက်ဖွင့်ဆိုလာမှုကို အချက်ပြနေသည်။
ထိုပြဋ္ဌာန်းချက်များကို တက်ကြွစွာ အကောင်အထည်ဖော်မည်၊ မဖော်မည်ဆိုသည်ကိုမူ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် လူမျိုးစုဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းများသည် အမျိုးသားလုံခြုံရေးနှင့် သဘောတရားရေးရာ အုပ်ချုပ်ရေး ဝန်းရံနေသည့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော စိုးရိမ်ပူပန်းမှုများနှင့် မည်မျှနီးကပ်စွာ ချိတ်ဆက်သွားပြီလဲဆိုသည်ကို သရုပ်ဖော်နေသည်။
တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုဒေသများသည် အိန္ဒိယ၊ ရုရှား၊ မွန်ဂိုလီးယား၊ ဗဟိုအာရှနှင့် အရှေ့တောင်အာရှတို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေပြီး နိုင်ငံ၏ မဟာဗျူဟာမြောက် အရေးပါဆုံးသော နယ်စပ်အချို့တွင် တည်ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ စွမ်းအင်လုံခြုံရေး၊ နယ်စပ်အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် အဓိကချိတ်ဆက်မှုဆိုင်ရာ အစီအစဉ်များအတွက်လည်း ဗဟိုချက်အဖြစ် ရှိနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါင်းစည်းရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှု မတူကွဲပြားမှုတို့ကို ပေကျင်းအစိုးရ မည်သို့ဟန်ချက်ညှိမည်ဆိုသည်မှာ ပြည်တွင်းအုပ်ချုပ်ရေးကိုသာမက တရုတ်၏ ထိုးထွက်လာမှုနှင့် ပိုမိုပြတ်သားလာသော နိုင်ငံတော်အတွင်း မတူကွဲပြားမှုကို စီမံခန့်ခွဲသည့် ၎င်း၏ ချဉ်းကပ်ပုံအပေါ် ဒေသတွင်း သဘောထားများကိုပါ သက်ရောက်စေမည် ဖြစ်သည်။
နိဂုံးချုပ်အားဖြင့်၊ တရုတ်နိုင်ငံ၏ လူမျိုးစုညီညွတ်ရေးဥပဒေသစ်ကို အခြားသော ဥပဒေကြောင်းအရ ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် ရိုးရှင်းစွာ မရှုမြင်သင့်ပေ။ ၎င်းကို ရှီကျင့်ဖျင်၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံရေးမျှော်မှန်းချက်ကို ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအရ ဖော်ပြချက်တစ်ခုအဖြစ် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်နိုင်ပြီး၊ ထိုမျှော်မှန်းချက်တွင် ခွဲခြားအုပ်ချုပ်သော ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ထက် အမျိုးသား စည်းလုံးညီညွတ်မှုက ဦးစားပေးဖြစ်လာကာ၊ နိုင်ငံတော်သည် လူမျိုးစုကွဲပြားမှုများကို ကျော်လွန်သည့် တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံရေးဖြစ်တည်မှုကို ပျိုးထောင်ရန် ရှာဖွေလျက်ရှိသည်။
ဤချဉ်းကပ်မှုသည် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အားကောင်းစေရာ၌ အောင်မြင်မည်လား သို့မဟုတ် ယင်းအစား ဖြစ်တည်မှုအပေါ် အမှန်တကယ် တင်းမာမှုအသစ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်လားဆိုသည်ကို ကာလတစ်ခုကြာမှသာ အတည်ပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လတ်တလော ရှင်းလင်းနေသည်မှာ တရုတ်နိုင်ငံ၏ လူမျိုးစုမူဝါဒဆိုင်ရာ ငြင်းခုံမှုများသည် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် တစ်ခုတည်းအပေါ်၌ပင် ဗဟိုပြုမနေတော့ဆိုသည့် အချက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခေတ်သစ်နိုင်ငံတော်တစ်ခုက ပိုင်ဆိုင်မှုကို မည်သို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသနည်းနှင့် ထိုအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အတွင်း မည်မျှအထိ မတူကွဲပြားမှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လက်ခံပေးရန် အဆင်သင့်ရှိသလဲဆိုသည့် အချက်အပေါ် ပိုမိုဗဟိုပြုလာနေပေသည်။
#MeKongNews
