~ လင်းမောင် ~
တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်မှု အလွှာများအတွင်း သိပ္ပံပညာရှင်များ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခြင်းသည် ရိုးရိုးပုံမှန် ရာထူးအပြောင်းအလဲထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ ၎င်းသည် အာဏာ၊ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် နိုင်ငံတော်အင်အားတို့အပေါ် ဘေဂျင်းအစိုးရ၏ အယူအဆပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ပုံ အပြောင်းအလဲကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုက သိပ္ပံပညာရပ်ဆိုင်ရာ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော နည်းပညာကျွမ်းကျင်သူ (Technocrats) များသည် နိုင်ငံရေးအာဏာ၏ အစွန်အဖျားတွင်သာ ရှိခဲ့ကြသည်။ (၁၈) ကြိမ်မြောက် ဗဟိုကော်မတီတွင် ထိပ်တန်းအဖွဲ့အစည်းများမှ ပညာရှင်အရေအတွက်မှာ ၁၅ ဦး (စုစုပေါင်း၏ ၃.၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့်) သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် (၂၀) ကြိမ်မြောက် ဗဟိုကော်မတီ ဖွဲ့စည်းချိန်တွင် ထိုအရေအတွက်မှာ ၃၀ ဦး (၈ ရာခိုင်နှုန်းခန့်) အထိ နှစ်ဆတိုးလာခဲ့သည်။ အဖွဲ့ဝင် ၃၅၀ ကျော်ရှိသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် ဤတိုးတက်မှုမှာ အပေါ်ယံပြောင်းလဲမှုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ တရုတ်နိုင်ငံတွင် နိုင်ငံရေးအရ အရင်းအနှီးဟု ရှီကျင့်ဖျင် သတ်မှတ်သည့် အရာများကို ပြန်လည်ချိန်ညှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သမိုင်းကြောင်းအရ ပါတီ၏ ထိပ်တန်းအလွှာများကို ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများ၊ ပါတီကေဒါများနှင့် စစ်ဘက်ခေါင်းဆောင်များကသာ လွှမ်းမိုးထားခဲ့သည်။ သိပ္ပံပညာရှင်များကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်သူများအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ်သာ သီးခြားခွဲထားလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ ထိုနယ်နိမိတ်မှာ ဝေဝါးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တရုတ်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ (CAS) နှင့် တရုတ်အင်ဂျင်နီယာအကယ်ဒမီ (CAE) ကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းများသည် ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ သိုလှောင်ရုံများအဖြစ်သာမက အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရာ လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဤအပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်ရခြင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ပိုင်း၏ နိုင်ငံတော်အင်အားအပေါ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် ပြောင်းလဲလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရှီကျင့်ဖျင်လက်ထက်တွင် ဘေဂျင်းအစိုးရသည် “အရည်အသွေးသစ် ကုန်ထုတ်စွမ်းအား” (New-quality productivity) ဟု ခေါ်ဆိုသည့် မူဘောင်ကို ဦးစားပေးလာခဲ့ပြီး ၎င်းတွင် ဉာဏ်ရည်တု (AI)၊ ဆီမီးကွန်ဒတ်တာ (Semiconductors)၊ အာကာသနှင့် အဆင့်မြင့်ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ကဏ္ဍများတွင် အောင်မြင်မှုရရှိရန် အဓိကထားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စနစ်တွင် မူဝါဒချမှတ်သူများအတွက် သိပ္ပံပညာရပ်ဆိုင်ရာ နားလည်တတ်ကျွမ်းမှုမှာ ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်တော့ဘဲ အခြေခံအကျဆုံး လိုအပ်ချက် ဖြစ်လာသည်။
ကွန်ပျူတာသိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပညာရေးနှင့် စက်မှုမူဝါဒများကို ပုံဖော်ပေးနေသည့် ဗဟိုကော်မတီဝင် Huai Jinpeng ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဓာတ်ခွဲခန်း ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ ပေါင်းစပ်လာသည့် လမ်းကြောင်းသစ်ကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး သိပ္ပံပညာရှင် Chen Jining၊ နျူကလီးယားလုံခြုံရေး နောက်ခံရှိသူ Li Ganjie နှင့် အာကာသစီမံကိန်း၏ အဓိကပုဂ္ဂိုလ် Yuan Jiajun တို့သည် နည်းပညာဆိုင်ရာ အရည်အချင်းများကို နိုင်ငံရေးအာဏာအဖြစ် မည်သို့ အသွင်ပြောင်းလဲနေသည်ဆိုခြင်း၏ သာဓကများ ဖြစ်ကြသည်။
ယင်းအခြေအနေသည် ပြင်ပဖိအားများအပေါ် ဘေဂျင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။ ချစ်ပ် (Chips)၊ AI နှင့် ကာကွယ်ရေးနည်းပညာ ကဏ္ဍများတွင် အမေရိကန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ တရုတ်နိုင်ငံသည် တီထွင်ဆန်းသစ်မှုနှင့် နိုင်ငံတော်အာဏာကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသို့ မြှင့်တင်ပေးခြင်းသည် စွန့်စားမှုများလည်း ရှိနေသည်။ သိပ္ပံပညာရှင်များသည် ရန်ပုံငွေနှင့် စက်မှုမူဝါဒများအပေါ် သြဇာညောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည်လည်း အခြားကေဒါများကဲ့သို့ပင် နိုင်ငံရေးအရ စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးမှုများနှင့် အဂတိလိုက်စားမှု တိုက်ဖျက်ရေး လှုပ်ရှားမှုများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာနိုင်သည်။
အနှစ်သာရအားဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံသည် သိပ္ပံပညာရှင်များကို ရာထူးမြှင့်တင်ပေးနေခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားကို နည်းပညာနှင့် နိုင်ငံရေး ပေါင်းစပ်ထားသော လုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အသိပညာ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ပိုင်ခွင့် အာဏာကို ပေါင်းစပ်ရန် ကွန်မြူနစ်နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ချိန်ညှိနေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
#MeKongNews
