~ လင်းမောင် ~
တရုတ်အာဏာပိုင်များက “တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေး” ဟု ခေါ်ဆိုသည့် လုပ်ရပ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် နောက်ဆုံးထုတ်ပြန်လိုက်သော ဥပဒေသည် အထူးအာရုံစိုက်ခြင်း ခံနေရသည်။ ယင်းဥပဒေသည် ပညာရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာ နယ်ပယ်အားလုံးတွင် မန်ဒရင်းတရုတ်စကားကို အဓိကဘာသာစကားအဖြစ် အဖွဲ့အစည်းအလိုက် သတ်မှတ်ပြဌာန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘေဂျင်းတွင် ကျင်းပခဲ့သော အမျိုးသားပြည်သူ့ကွန်ဂရက် နှစ်ပတ်လည် အစည်းအဝေးတွင် အတည်ပြုခဲ့သည့် ဤဥပဒေသည် နိုင်ငံ၏ တိုင်းရင်းသားမူဝါဒ မူဘောင်တွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး တိုင်းရင်းသားလူနည်းစု အသိုက်အဝန်းများအပေါ် သက်ရောက်မှုများ ရှိလာစေမည် ဖြစ်သည် ။ ပေါင်းစည်းရေးနှင့် ခေတ်မီတိုးတက်ရေးကို မြှင့်တင်ရန်အတွက်ဟု အမည်တပ်ထားသော်လည်း ဤဥပဒေသည် ရှီကျင့်ဖျင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ယဉ်ကျေးမှုအရ အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းခြင်း (Assimilation) ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည့် ပြတ်သားသော ခြေလှမ်းတစ်ရပ်အဖြစ် ပညာရှင်များ၊ အခွင့်အရေးအဖွဲ့များနှင့် လေ့လာသူများအကြား စိုးရိမ်မှုများ မြင့်တက်လာစေခဲ့သည်။
ဘာသာစကား တစ်ပြေးညီဖြစ်စေရန် ဥပဒေအရ တွန်းအားပေးခြင်း
ဤ “တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေး” ဥပဒေသစ်၏ အဓိကအချက်မှာ တရုတ်နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ ကလေးသူငယ်အားလုံးသည် မူကြိုအဆင့်မှစ၍ မသင်မနေရ ပညာရေးအဆုံးအထိ မန်ဒရင်းဘာသာစကားဖြင့်သာ ပညာသင်ကြားရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမူဝါဒသည် တိဘက်၊ ရှင်းကျန်းနှင့် Inner မွန်ဂိုလီးယား ဒေသများတွင် ဒေသခံဘာသာစကားများအစား မန်ဒရင်းကို အဓိက သင်ကြားရေးဘာသာစကားအဖြစ် အစားထိုးလာခဲ့သည့် အခြေအနေကို ဥပဒေအရ အတည်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သမိုင်းကြောင်းအရ တရုတ်နိုင်ငံ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေတွင် တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုများအား ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကားကို အသုံးပြုခွင့်နှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခွင့်တို့ကို အာမခံပေးထားခဲ့သော်လည်း ယခုဥပဒေသစ်သည် ထိုအစီအစဉ်များကို ကျော်လွန်ကာ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် မန်ဒရင်းကို အဓိကဘာသာစကားအဖြစ် စံသတ်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မူဝါဒပိုင်းအဆက်မပြတ် ဆောင်ရွက်လာသော အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းမှု
ဤဥပဒေသည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော မူဝါဒလမ်းကြောင်းနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်နှောင်းပိုင်းမှစ၍ တရုတ်အာဏာပိုင်များသည် တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုများကို “တရုတ်မှုပြုခြင်း” (Sinicisation) ဟု ခေါ်ဆိုသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များကို အရှိန်မြှင့်လုပ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ဟန်တရုတ်လူမျိုးကို ဗဟိုပြုသည့် တစ်ခုတည်းသော အမျိုးသားလက္ခဏာအတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ ရှီကျင့်ဖျင်လက်ထက်တွင် ဤချဉ်းကပ်မှုမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး နိုင်ငံတော်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် တရုတ်လူမျိုးစုအဖြစ် “ဘုံအသိစိတ်ဓာတ်” မွေးမြူရန် အလေးပေးလာခဲ့သည်။ ဤဥပဒေသစ်သည် ယင်းဦးစားပေးချက်များကို ဥပဒေအဖြစ် ပြဌာန်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ကာ ပညာရေး၊ အိမ်ရာနှင့် လူမှုရေးအဖွဲ့အစည်းများအထိ တိုးချဲ့သတ်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖိအားပေးခံနေရသော တိုင်းရင်းသားဘာသာစကားများ
ဤဥပဒေမှာ တိုင်းရင်းသားဘာသာစကားများအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။ Inner မွန်ဂိုလီးယားကဲ့သို့ ဒေသများတွင် မူဝါဒအပြောင်းအလဲများကြောင့် စာသင်ခန်းများအတွင်း ဒေသခံဘာသာစကား အသုံးပြုမှုကို လျှော့ချခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခင်က ဘာသာရပ်များကို မွန်ဂိုဘာသာစကားဖြင့် သင်ကြားခဲ့သော ကျောင်းသားများသည် ယခုအခါ ၎င်းကို ဒုတိယဘာသာစကားအဖြစ်သာ အချိန်အကန့်အသတ်ဖြင့် သင်ယူခွင့်ရတော့သည်။ အလားတူ ပုံစံမျိုးကို တိဘက်နှင့် ရှင်းကျန်းတို့တွင်လည်း တွေ့မြင်နေရပြီး မန်ဒရင်းသည် ပညာရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်မှုနှစ်ခုစလုံးတွင် လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။
နိုင်ငံတော်၏ စောင့်ကြည့်ထိန်းချုပ်မှုကို တိုးမြှင့်ခြင်း
ဘာသာစကားအပြင် ဤဥပဒေသည် မိသားစုဘဝ၊ လူမှုအသိုက်အဝန်းနှင့် တရုတ်နိုင်ငံပြင်ပရှိ ပြုမူဆောင်ရွက်ချက်များအထိ နိုင်ငံတော်၏ စောင့်ကြည့်မှုကို တိုးချဲ့မည့် ပြဌာန်းချက်များ ပါဝင်လာသည်။ “တိုင်းရင်းသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေး” ကို ထိခိုက်စေသည့် အမြင်များကို သွတ်သွင်းသည်ဟု ယူဆရသော လူပုဂ္ဂိုလ်များ သို့မဟုတ် အုပ်ထိန်းသူများကို အပြစ်ပေးနိုင်မည့် ဥပဒေကြောင်းအရ အခြေခံတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးထားသည်။ ထို့ပြင် တိုင်းရင်းသားလူနည်းစုဒေသများတွင် နေထိုင်မှုပုံစံများကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် ရည်ရွယ်ပုံရသည့် ပြဌာန်းချက်များလည်း ပါဝင်နေသည်။ အထူးသဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံပြင်ပရှိ လူပုဂ္ဂိုလ် သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းများ၏ လုပ်ရပ်များသည် အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိခိုက်စေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပါက ၎င်းတို့အား ဥပဒေကြောင်းအရ အရေးယူနိုင်မည့် ပြဌာန်းချက်များလည်း ပါဝင်နေသည်။
နိဂုံး
တရုတ်အရာရှိများက ဤဥပဒေသည် စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် လူမှုရေးစည်းလုံးမှုအတွက် လိုအပ်သော ခြေလှမ်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်ဟု ကာကွယ်ပြောဆိုကြသည်။ သို့သော်လည်း လေ့လာသုံးသပ်သူများကမူ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနှင့် ခေတ်မီတိုးတက်ရေးဟူသော စကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် ကွဲပြားမှုကို ဖျက်ဆီးကာ တစ်ပြေးညီဖြစ်စေရန် ဦးစားပေးနေသည့် မူဝါဒများသာ ရှိနေကြောင်း ထောက်ပြကြသည်။ ဤဥပဒေသည် အတိတ်ကပေးခဲ့သော ကွဲပြားခြားနားမှုကို လက်ခံသည့် ကတိကဝတ်များမှ သွေဖည်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကွဲပြားမှုကြားရှိ ဟန်ချက်ညီမှုကို ပြန်လည်သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
#MeKongNews
