~ လင်းမောင် ~
တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ (CCP) က တရုတ်နိုင်ငံသည် “ကမ္ဘာ့အလုံခြုံဆုံးနိုင်ငံ” ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခြင်းသည် ကြွားဝါခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ စီစဉ်ထားသည့် လှည့်ဖြားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက ကျင်းပခဲ့သော “Two Sessions” အစည်းအဝေးများတွင် တရားရုံးချုပ်နှင့် အစိုးရရှေ့နေရုံးတို့က တင်သွင်းခဲ့သည့် တရားစီရင်ရေး အစီရင်ခံစာများ၌ ပြစ်မှုဖြစ်ပွားနှုန်း ကျဆင်းလာပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေး မြင့်တက်လာကြောင်း ပုံဖော်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယင်းကိန်းဂဏန်းများနောက်ကွယ်တွင် လိမ်လည်လှည့်ဖျားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မှောင်မိုက်သည့် လက်တွေ့ဘဝတစ်ခု ရှိနေသည်။ သာမန်ပြည်သူများ သိရှိထားသည့် အမှန်တရားမှာ တရုတ်နိုင်ငံတွင် လုံခြုံမှုဆိုသည်မှာ အားလုံးအတွက် ရပိုင်ခွင့်မဟုတ်ဘဲ ပါတီ၏ အာဏာစက်အောက်တွင် ရှိနေသူများအတွက်သာ ရရှိသည့် အခွင့်ထူးတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တရုတ်အစိုးရသည် ဖမ်းဆီးမှုနှင့် တရားစွဲဆိုမှုများ နှစ်အလိုက် ဂဏန်းနှစ်လုံးအထိ လျော့ကျသွားကြောင်း စာရွက်ပေါ်တွင် ကိန်းဂဏန်းများဖြင့် ဖော်ပြနေသော်လည်း ဤအချက်အလက်များသည် လွတ်လပ်သော စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးမှု မရှိသရွေ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ပျောက်ဆုံးမှုများ၊ တိုက်ခိုက်ခံရမှုများနှင့် မတရားဖမ်းဆီးခံရမှု အများအပြားကို တရားဝင် မှတ်တမ်းများထဲတွင် မထည့်သွင်းဘဲ တမင်ချန်လှပ်ထားလေ့ရှိသည်။ အနှစ်သာရအားဖြင့် အစိုးရသည် အန္တရာယ်ရှိသော သက်သေအထောက်အထားများကို ဖျောက်ဖျက်ကာ “လုံခြုံမှု” ဆိုသည်ကို ဖန်တီးယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့ အရှက်မဲ့ ဝါဒဖြန့်မှုများကို အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူများ (Netizens) ကလည်း လှောင်ပြောင်နေကြသည်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လူများ ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်ခြင်း၊ အင်္ဂါရပ်များ ခိုးယူခွဲစိတ်သည့် (Organ harvesting) အရှုပ်တော်ပုံများရှိခြင်းနှင့် မတရား ပြစ်ဒဏ်စီရင်မှုများ ထွန်းကားနေသည့် နိုင်ငံကို “လုံခြုံသည်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ လက်တွေ့ဘဝကို စကားလုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တရုတ်နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ စာသင်ကျောင်းများတွင် မိဘများက သူတို့၏ ကလေးများကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့၊ လိုက်ကြိုနေရသည့် မြင်ကွင်းမှာ နေ့စဉ်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ကလေးသူငယ် ပြန်ပေးဆွဲခံရခြင်း သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း အန္တရာယ်မှာ အမှန်တကယ် ရှိနေပြီး မိဘများအနေဖြင့် ကလေးကို တစ်ယောက်တည်း မလွှတ်ရဲကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မိဘများအနေဖြင့် သူတို့၏ ကလေးများ ကျောင်းမှ အိမ်သို့ ပြန်လာမည့်လမ်းကိုပင် မယုံကြည်ရဲပါက ယင်းနိုင်ငံကို မည်သို့ ကမ္ဘာ့အလုံခြုံဆုံးဟု ခေါ်နိုင်မည်နည်း။
နေအိမ်အဆောက်အအုံများတွင် သူခိုးကာသံပန်းများ တပ်ဆင်ထားရခြင်းမှာလည်း ပြည်သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို ပြသနေသည့် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ အစိုးရ၏ ကိန်းဂဏန်းများက ခိုးမှုများ လျော့ကျသွားသည်ဟု ဆိုသော်လည်း သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတို့၏ လက်တွေ့ဘဝက ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ လုံခြုံမှုဆိုသည်မှာ အစီရင်ခံစာထဲက ကိန်းဂဏန်းများဖြင့် တိုင်းတာရခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ရှိနေသည့် ယုံကြည်မှုဖြင့်သာ တိုင်းတာရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ထက်ပို၍ စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်မှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါရပ်များ အတင်းအကျပ် ခွဲစိတ်ယူဆောင်ခြင်း (Forced organ harvesting) ဆိုင်ရာ စွပ်စွဲချက်များ ဖြစ်သည်။ အာဏာရှိသူများ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အပြစ်မဲ့ပြည်သူများ၊ အထူးသဖြင့် ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်းကျနေသူများကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းမှာ လူ့အခွင့်အရေးကို ဆိုးရွားစွာ ချိုးဖောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ယုတ္တိဗေဒအရ လုံခြုံမှုဆိုသည်မှာ သာမန်ပြည်သူတို့၏ အသက်ကို ရင်း၍ဖြစ်စေ အထက်တန်းလွှာများ ရှင်သန်ရေးကို အာမခံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် တရုတ်နိုင်ငံသည် လုံခြုံသလားဆိုသည့် မေးခွန်းထက် “မည်သူ့အတွက် လုံခြုံသနည်း” ဆိုသည့် မေးခွန်းက ပို၍ အရေးကြီးသည်။ အာဏာနှင့် အခွင့်ထူးများဖြင့် ကာကွယ်ထားသော ပါတီအဆင့်မြင့် အရာရှိများအတွက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သာမန်ပြည်သူများအတွက်မူ လုံခြုံမှု မရှိပေ။ တရုတ်နိုင်ငံ၏ လုံခြုံမှုဆိုသည်မှာ ကိန်းဂဏန်းများဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် လှည့်စားမှု၊ ဆင်ဆာဖြတ်တောက်မှုဖြင့် အတင်းအကျပ် လက်ခံခိုင်းထားသည့် ဝါဒဖြန့်မှုနှင့် လက်တွေ့ဘဝက သစ္စာဖောက်လိုက်သော ကတိကဝတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
#MeKongNews
